Karl Ernst Haushofer (ur. 27 sierpnia 1869, zm. 10 marca 1946) – niemiecki generał, geograf i geopolityk. Jednym z jego studentów był Rudolf Hess, za którego pośrednictwem idee Haushofera oddziałały na ekspansjonistyczną strategię Adolfa Hitlera, aczkolwiek sam Haushofer zaprzeczał, aby kiedykolwiek miał bezpośredni wpływ na rząd nazistowskich Niemiec. Nigdy nie był członkiem partii nazistowskiej, jednak uważany jest za człowieka, który w dużym stopniu przyczynił się do wybuchu II wojny światowej. Znacząco przyczynił się także do zawarcia przymierza paktu antykominternowskiego.

Haushofer urodził się w Monachium, w rodzinie z tradycjami naukowymi i artystycznymi. Jego ojciec, Max Haushofer, był profesorem ekonomii, matką była Adele Haushofer (z domu Fraas). Po ukończeniu Monachijskiego Gimnazjum (wyższa uczelnia), Haushofer rozważał karierę akademicką. Jednak służba w bawarskiej armii okazała się tak dlań interesująca, że zatrudnił się jako instruktor w akademii wojskowej i w sztabie generalnym.

W 1887 roku wstąpił do 1 pułku artylerii polnej „Prinzregent Luitpold” i ukończył bawarską szkołę wojny (akademii artylerii) i Akademię wojny (bawarską Kriegsakademie). W 1896 roku ożenił się z Martą Mayer-Doss (1877–1946), która była pół-Żydówką. Mieli dwóch synów (Albrecht i Heinz). Haushofer kontynuował karierę jako zawodowy żołnierz, służył w niemieckiej armii, w 1903 roku rozpoczął pracę pedagogiczną w bawarskiej Kriegsakademie.

W listopadzie 1908 roku wojsko wysłało go do Tokio do japońskiej armii w charakterze doradcy i instruktora w sprawach artylerii. Jechał z żoną poprzez Indie i Azję Południowo-Wschodnią i przybył w lutym 1909 roku. Haushofer został przyjęty przez japońskiego cesarza i poznał wielu ważnych ludzi w polityce i siłach zbrojnych. Jesienią 1909 wyjechał z żoną do Korei i Mandżurii przy okazji budowy kolei. W czerwcu 1910 rozpoczął powrót do Niemiec poprzez Rosję i w miesiąc później dotarł do Niemiec.

Wkrótce potem zaczął cierpieć z powodu poważnych chorób i otrzymał urlop z wojska na trzy lata. W latach 1911–1913 Haushofer zrobił doktorat z filozofii na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium dotyczący Japonii zatytułowany: Dai Nihon, Betrachtungen über Groß-Japan Wehrkraft, Weltstellung und Zukunft water bottle fanny pack running. Podczas I wojny światowej doszedł do rangi generała i dowodził brygadą na froncie zachodnim. Był rozczarowany z powodu klęski Niemiec i nałożenia ciężkich sankcji i dlatego w 1919 roku odszedł na emeryturę w randze generała brygady. W tym czasie zawarł przyjaźń z Rudolfem Hessem, który stał się jego asystentem.

Haushofer wrócił do pracy akademickiej z zamiarem przywrócenia i regeneracji siły Niemiec. Haushofer w braku wiedzy geograficznej i świadomości geopolitycznej upatrywał główną przyczynę klęski Niemiec w I wojnie światowej. Jego zdaniem Niemcy nie miały właściwie dobranych geopolitycznych sojuszników, jak i wrogów. Dziedzina nauk politycznych i geograficznych w ten sposób stała się obszarem jego specjalnych zainteresowań. W 1919 roku Haushofer został docentem prywatnym na geografii politycznej na monachijskim uniwersytecie, a w 1933 roku profesorem.

Przypuszczenia, że był kiedyś uczniem Gurdżijewa, bazują na książce „Pan Gurdżijew” napisanej przez Louis Pauwelsa, który później odwołał wiele zgłoszonych w tej książce poglądów. Inni twierdzą, że był tajnym członkiem Towarzystwa Thule, co jest niemniej wątpliwe.

Po ustanowieniu reżimu nazistowskiego, Haushofer pozostał w przyjaznych stosunkach z Rudolfem Hessem, który chronił Haushofera i jego żonę przed nazistami, ze względu na ich uprzedzenia rasowe (zgodnie z ich nomenklaturą „pół-Żydówka”). W latach międzywojennych Haushofer odegrał istotną rolę w przyłączeniu Japonii do państw Osi, działając zgodnie z założeniami swojej własnej książki „Geopolityka Pacyfiku”.

Syn Haushofera, Albrecht (1903-1945), po bitwie pod Stalingradem nie wierzył w zwycięstwo Niemiec, za współudział w zamachu na Hitlera został stracony przez hitlerowców w więzieniu Moabit w Berlinie. Po wojnie Karl Haushofer był przesłuchiwany przez jezuitę Edmund A. Walsh w celu określenia, czy powinien on stanąć przed sądem w Norymberdze za zbrodnie wojenne. Zdaniem Walsha nie ciążyły na nim żadne zbrodnie wojenne. W dniu 10 marca 1946 w Pähl Haushofer popełnił wraz z żoną samobójstwo, zażywając truciznę.

Haushofer rozwinął swoje geopolityczne poglądy w oparciu o tak różnych autorów jak Oswald Spengler, Alexander von Humboldt, Karl Ritter, Friedrich Ratzel, Rudolf Kjellén i Halford John Mackinder.

Jego poglądy geopolityczne wykorzystane zostały przez nazistów w ich polityce zagranicznej, głównie w strategii, jak i uzasadnienie dla lebensraumu. Na teoriach tych zasadzało się pięć głównych idei niemieckiej polityki zagranicznej w okresie międzywojennym:

Geostrategia traktowana jest jako jedna z nauk politologicznych i jest zarówno opisowa, jak i analityczna, jak geografia polityczna, lecz uwzględnia normy społeczne jako element strategicznych zaleceń dla polityki krajowej. Niektóre z pomysłów Haushofera wynikają z wcześniejszych amerykańskich i brytyjskich założeń geostrategicznych, jednak niemiecki geopolityk wszystko warunkuje interesem narodowym, który sam w sobie stanowi panaceum na wszystkie problemy. Jako nowa ideologia, geopolityka znalazła dogodne warunki w Republice Weimarskiej, żerując na niepewności i braku poczucia bezpieczeństwa powojennego społeczeństwa.

Pozycja, jaką Haushofer miał na Uniwersytecie Monachijskim, była dogodną platformą dla rozpowszechniania jego idei geopolitycznych, co czynił za pośrednictwem artykułów oraz książek. W 1922 roku założył Instytut Geopolityki w Monachium, dla bardziej skutecznego propagowania idei geopolitycznych. W 1924 roku, jako lider niemieckiej myśli geopolitycznej, Haushofer założył miesięcznik poświęcony wyłącznie geopolityce – Zeitschrift für Geopolitik. Jego idee dotarły do szerszej publiczności wraz z publikacją Volk ohne Raum autorstwa Hansa Grimma w 1926 roku, popularyzujące Haushofera koncepcję Lebensraum. Haushofer oddziaływał na społeczeństwo dwutorowo, poprzez środowisko akademickie, zachęcając swoich studentów do myślenia kategoriami kontynentów, ponadto poprzez jego działalność polityczną. Podczas gdy przemówienia Hitlera przyciągały masy, prace Haushofera służyły pozyskiwaniu intelektualistów dla nowej ideologii.

Geopolityka była esencją i konsolidacją starszych idei miami hurricanes football uniforms, włącznie z naukowymi teoriami:

Klucz reorientacji każdej z tych diad tkwi w tym, że jest zorientowany na imperium raczej lądowe niż morskie. Dominacja na lądzie umożliwia dominację na morzu.

Pozornie na podstawie geopolitycznej teorii amerykańskiego oficera marynarki Alfreda Mahana oraz brytyjskiego geografa Halforda Mackindera, niemiecki geopolityk konstruuje własne poglądy, odwołując się przy każdej okazji do wcześniejszych niemieckich idei, ogłoszonych przez Friedricha Ratzela i jego szwedzkiego studenta Rudolfa Kjelléna. Głosili oni organiczną albo antropomorficzną koncepcję państwa i potrzebę jego samowystarczalności poprzez zorganizowane od góry w dół struktury społeczne. Koncepcja organicznego państwa po raz pierwszy została wyrażona w pismach Karla Rittera, następnie została rozwinięta przez Ratzela i zaadoptowana przez Hausfhofera. Uzasadniał on potrzebę stworzenia lebensraum nawet kosztem innych narodów, ponieważ podbój jest niezbędnym warunkiem dla biologicznego wzrostu.

Pisma Ratzela powstały w czasach drugiej rewolucji przemysłowej w Niemczech, która rozpoczęła się po wojnie francusko-pruskiej, kiedy poszukiwania rynków zbytu dla towarów wyprodukowanych w Niemczech doprowadziły do rywalizacji ze Zjednoczonym Królestwem. Jego pisma służyły usprawiedliwieniu imperialnej ekspansji i dlatego były mile widziane. Pod wpływem Mahana, Ratzel żądał rozwijania marynarki wojennej, zgadzając się, że siły morskie są łatwiejsze do utrzymania, a to dzięki zyskom osiąganym z handlu morskiego, inaczej ma się sprawa z utrzymaniem kosztownych sił lądowych. Haushofer wytknął Ratzelowi, który był przyjacielem Haushofera ojca i nauczycielem geografii ekonomicznej, słaby punkt jego teorii i zintegrował jego podział na potęgi morskie i lądowe, dowodząc że tylko kraj posiadający jedno i drugie może przezwyciężyć konflikt.

Geopolityka Haushofera wychodzi wprawdzie z założeń Ratzela i Kjelléna, ale znacznie poszerza ich pole widzenia. Geopolityczne spekulacje Ratzela i Kjellena sprowadzały się do państwa przedstawianego jako organizm w przestrzeni, podczas gdy lider szkoły monachijskiej wykorzystał ich idee do projektów imperialnych. Statyczne i zachowawcze doktryny poprzednich geopolityków zostały teraz wykorzystane do dynamicznej doktryny poszerzania lebensraumu i budowania światowego mocarstwa.

Haushofer zdefiniował geopolitykę w 1935 roku jako „obowiązek ochrony prawa do ziemi, do ziemi, w najszerszym tego słowa znaczeniu, nie tylko o ziemię w granicach Rzeszy, lecz prawo do etnicznej i kulturalnej ziemi”. Kultura sama w sobie jest najbardziej wyrazistym elementem dynamicznej ekspansji. Kultura wskazuje które regiony są najlepsze dla bezpiecznej ekspansji i na trwałe zabezpiecza ekspansję, podczas gdy militarna lub ekonomiczna kontrola nie dają takich gwarancji. Haushofer, pod wpływem Spenglera, nawet w urbanizacji upatrywał jeden z symptomów upadku, widocznego w spadku umiejętności uprawy ziemi, spadku współczynnika urodzeń oraz centralizacji państwa.

Według Haushofera, istnienie państwa uzależnione jest od przestrzeni życiowej (lebensraum), zapewnienie którego należy do obowiązków wszystkich polityków. Niemcy mają wielką gęstość zaludnienia, podczas gdy stare potęgi kolonialne mają znacznie niższą gęstość zaludnienia, koniecznością dla Niemiec jest ekspansja na bogate w zasoby tereny. Przestrzeń rozumiana jest jako militarna ochrona przed napaścią ze strony wrogich sąsiadów posiadających broń dalekiego rażenia. Strefa buforowa składająca się z terytoriów małych państw dla zapewnienia bezpieczeństwa Niemcom. Haushofer w istnieniu małych państw widział jedynie dowód na regres i nieporządek międzynarodowego systemu. One tylko destabilizują geopolityczny porządek świata i dlatego nie mają racji bytu. Małe kraje otaczające Niemcy należy wciągnąć do niemieckiego porządku. Są one zbyt małe, aby zapewnić sobie praktyczną autonomię, nawet jeżeli zdołały zbudować dla siebie rozległe posiadłości kolonialne. Dla ich własnego dobra powinny się znaleźć pod protekcją i organizacją wewnątrz Niemiec. Haushofer miał na myśli Belgię, Holandię, Portugalię, Danię, Szwajcarię, Grecję i ograniczone przymierze z Austro-Węgrami.

Haushofera wersja autarkii bazowała na quasi-maltuzjańskiej idei, że świat jest przeludniony, a ziemia nie jest już zdolna do dostarczania żywności dla wszystkich. Nie może wzrastać produktywność.

Haushofer i monachijska szkoła geopolityczna rozszerzyli swoją koncepcję lebensraum i autarkii z byłych granic niemieckich z roku 1914 i „miejsca pod słońcem” do Nowego Europejskiego Porządku, później do Nowego Afro-Europejskiego Porządku, ewentualnie do Eurazjatyckiego Porządku. Ta koncepcja stała się znana jako pan-region, pochodząca od amerykańskiej doktryny Monroe’a i idei narodowej i kontynentalnej samowystarczalności. W istocie rzeczy była to nowa wersja kolonializmu, której utworzenie geopolitycy nie tłumaczyli potrzebami ekonomicznymi, lecz budowaniem prestiżu i naporem na stare kolonialne potęgi. Podstawową siłą motywującą miała być nie ekonomia, lecz kultura i duchowość. Haushofer był, jak to dziś zostałoby określone, zwolennikiem „eurazjatyckiej teorii”, wspierającym politykę niemiecko-rosyjskiej hegemonii i aliansu jako przeciwwagi dla struktur angloamerykańskiej potęgi.

Pan-regiony poza ekonomicznym znaczeniem, miały przede wszystkim znaczenie strategiczne. Haushofera wiara w strategiczne znaczenie Heartland (Ziemia-Serce) bazowała na poglądach brytyjskiego geopolityka Halforda Mackindera. Jeżeli Niemcy miały sprawować kontrolę nad Wschodnią Europą, a następnie rosyjskim terytorium steel thermos flask, musiały przedtem zdobyć kontrolę nad strategicznymi regionami, do których wrogie potęgi morskie nie będą miały dostępu. Przymierze z Włochami i Japonią miało stać się zasadą dla przyszłej niemieckiej strategicznej kontroli nad Eurazją, z państwami posiadającymi siły morskie dla ochrony izolowanej pozycji Niemiec.

Cele jakie stawiali sobie geopolitycy były niemal identyczne z celami nazistów. Rozbieżności ujawniły się zwłaszcza podczas realizacji tych celów przez nazistów.

Rudolf Hess, sekretarz Hitlera, który asystował mu podczas pisania Mein Kampf, był studentem Haushofera. Podczas gdy Hess i Hitler byli uwięzieni po Puczu Monachijskim w 1923 roku, Haushofer poświęcił zaledwie sześć godzin na odwiedzenia ich obu, przynosząc kopię „Politycznej Geografii” autorstwa Friedricha Ratzela i Karla von Klausewitz „Vom Kriege”. Po przegraniu II wojny światowej, Haushofer przyczynę klęski upatrywał w braku rozumienia dla geopolityki i niewłaściwym jej wykorzystaniu. Zaprzeczał jakoby uczył Hitlera i zarzucał że NSDAP w sposób przewrotny i niewłaściwy wykorzystywała Hessa przygotowanie geopolityczne. Zarzucał Hitlerowi braki w wykształceniu oraz że nigdy nie rozumiał właściwie geopolitycznych założeń przedstawionych mu przez Hessa. Ministra spraw zagranicznych Joachima Ribbentropa uznał za głównego sprawcę geopolitycznego nieładu w umyśle Hitlera. Pomimo iż Haushofer towarzyszył Hessowi w licznych misjach propagandowych i uczestniczył w konsultacjach pomiędzy niemieckimi i japońskimi przywódcami, twierdził że Hitler oraz naziści rozumieli zaledwie połowę jego idei i sloganów. Ponadto nazistowskiej partii oraz rządowi brakowało jakiegokolwiek oficjalnego organu, który zajmowały się geopolityką, doprowadziło to do selektywnego przyjmowania i ubogich interpretacji teorii Haushofera. Ostatecznie, tylko Hess oraz Konstantin von Neurath, byli jedynymi nazistami, którzy usiłowali zdobyć właściwe rozumienie geopolityki. Jezuita Edmund A. Walsh, profesor geopolityki i dziekan Georgetown University, który przeprowadził wywiad z Haushoferem po zwycięstwie aliantów i podczas przygotowań do Procesu norymberskiego, nie zgadzał się z oceną Haushofera, że geopolityka została bardzo zniekształcona przez Hitlera i nazistów. Cytował wypowiedzi Hitlera, że małe państwa nie mają racji bytu, naziści używali map Haushofera, jego języka oraz argumentacji. Nawet jeżeli coś zniekształcili, to według Walsh’a w dalszym ciągu mieściło się w geopolitycznym systemie Haushofera.

Haushofer zaprzeczał aby pomagał Hitlerowi podczas pisania Mein Kampf, twierdząc że dowiedział się o tej książce dopiero wtedy gdy ukazała się drukiem, ale nigdy jej nie czytał. Walsh zauważył, że jeśli nawet Haushofer asystował Hitlerowi pośrednio, w Mein Kampf niezaprzeczalnie pojawiają się nowe myśli, nieobecne we wcześniejszych przemówieniach Hitlera, a charakterystyczne dla Haushofera. Geopolityczna idea lebensraum, przestrzeń dla głębokiej obrony, odwołania do naturalnych granic, równowaga pomiędzy potęgami lądowymi a morskimi, oraz geograficzne analizy militarnej strategii zostały przyswojone przez Hitlera pomiędzy jego uwięzieniem a publikacją Mein Kampf. Przede wszystkim Rozdział XIV, mówiący o niemieckiej polityce w Europie Wschodniej, wykazuję wyraźną zależność od materiałów, które Haushofer przyniósł Hitlerowi i Hessowi podczas ich uwięzienia.

Haushofer nigdy nie był członkiem nazistowskiej partii, a wyrażenie głosu niezgody z partią, doprowadziło go do krótkiego uwięzienia. Haushofer ściągał na siebie podejrzenia, ponieważ utrzymywał kontakty z lewym skrzydłem nazistowskiej partii (którego liderem był Gregor Strasser), był ponadto zwolennikiem niemiecko-rosyjskiego przymierza. Nazistowskie lewe skrzydło utrzymywało kontakty z Komunistyczną Partią Niemiec i niektórymi spośród ich liderów, zwłaszcza tymi, którzy znajdowali się pod wpływem ideologii narodowego bolszewizmu głoszącego niemiecko-rosyjski rewolucyjny alians, którego zwolennikami byli Ernst Niekisch, Julius Evola, Ernst Jünger, Hielscher i kilka innych osób związanych z tzw. „konserwatywną rewolucją”. Okazywał lojalność Führerowi i okazjonalnie dawał wyraz antysemityzmowi. Jakkolwiek jego nacisk był zawsze położony ponad rasową klasyfikację ludzi. Wierząc w społeczny darwinizm, a nie rasowy determinizm, zaprzeczał, by miał jakikolwiek współudział z antysemityzmem w polityce nazistowskich Niemiec, zwłaszcza że jego własna żona była pół-żydówką. Haushofer przyznał, że wiele z tego, co napisał po 1933 roku zostało zniekształcone i wymuszone: jego żona znajdowała się pod ochroną Hessa (który postarał się o przyznanie jej ‘honorowego niemieckiego’ statusu); jego syn został uwikłany w zamach na Hitlera zorganizowany 20 lipca 1944 roku i został stracony 23 kwietnia 1945 przez Gestapo; on sam został osadzony w obozie koncentracyjnym w Dachau na okres ośmiu miesięcy; a jego syn oraz wnuk zostali uwięzieni na okres dwóch i pół miesięcy.

Elżbieta Jagiellonka (ur. 13 maja 1472 w Krakowie running dog belt, zm. pomiędzy 19 maja 1480, a 20 maja 1481 na Litwie) – królewna polska i księżniczka litewska.

Była czwartą córką i dziesiątym dzieckiem ze związku króla polskiego i wielkiego księcia litewskiego Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety. Według Jana Długosza urodziła się w samo południe, a została ochrzczona przez biskupa krakowskiego Jana Gruszczyńskiego used meat tenderizer machine. Imię otrzymała na cześć swojej matki Elżbiety i zmarłej siostry Elżbiety.

Zmarła w wieku dziecięcym. Datę a quo wyznacza moment śmierci (14 maja 1480 r.) kronikarza Jana Długosza best water bottles, który w swoim dziele: Annales seu cronicae incliti Regni Poloniae nie wspomina o jej śmierci (ostatnia notka o niej pochodzi u Długosza z 1477 r.). Natomiast datę ad quem wyznacza dzień: 20 maja 1481 r waterproof swim bag., gdyż w pochodzącym spod tej daty liście, elektor brandenburski Albrecht Achilles pisze do biskupa lubuskiego Fryderyka: król Polski miał trzy córki, jedną czternastoletnią, o której rękę prowadziliśmy we Frankfurcie pertraktacje dla syna naszego pana szwagra króla Danii, a która zmarła (elektor myli się w wieku królewny, ale bez wątpienia jest mowa o Elżbiecie). O śmierci w dzieciństwie wspomina także Ludwik Decjusz. Natomiast Maciej Miechowita podaje, że została pochowana w grobie królowej Anny w katedrze krakowskiej.

Heije Schaper (* 8. September 1906 in Joure, Provinz Friesland; † 26. Mai 1996 in Den Haag) war ein niederländischer Offizier der Koninklijke Marine und Generalleutnant der Koninklijke Luchtmacht. Er war Stabschef der Luftstreitkräfte, Vorsitzender der Vereinigten Stabschefs der Streitkräfte (Nederlandse Krijgsmacht) und zeitweilig Staatssekretär im Verteidigungsministerium (Ministerie van Defensie). Über viele Jahre war er Generaladjutant und Chef des Militärhaushalts von Königin Juliana.

Schaper absolvierte nach dem Besuch der Höheren Bürgerschule in Heerenveen von 1926 bis Mai 1929 eine Ausbildung zum Offizier der Handelsmarine an der Seefahrtschule Amsterdam sowie nach einer zweijährigen Verwendung als Seeoffizier zwischen Oktober 1931 und Oktober 1933 eine weitere Ausbildung zum Piloten und Waffensystemoffizier bei der Marinefliegertruppe (Marineluchtvaartdienst) der Koninklijke Marine. Danach fand er Verwendung in Niederländisch-Indien und war dort zunächst Offiziersflieger Dritter Klasse sowie nach einer zwischenzeitlichen Verwendung 1934 auf dem U-Boot K XIV zwischen 1937 und 1939 Flugausbilder im Marinefliegerlager Morokrembangan.

Nach seiner Rückkehr in die Niederlande war Schaper zwischen 1939 und 1940 Instrukteur im Marinefliegerlager Schellingwoude sowie zeitgleich Testpilot für das Flugzeugbauunternehmen N.V. Aviolanda in Papendrecht. Nach Beginn des Zweiten Weltkrieges flog er als Angehöriger des Geschwader 320 niederländische Staatsangehörige mit einem Wasserflugzeug nach England, ehe er im Mai 1942 in deutsche Kriegsgefangenschaft geriet, die er bis zum Kriegsende im Mai 1945 im Stalag Luft III im niederschlesischen Sagan verbrachte thermo water bottle. Für seine militärischen Verdienste wurde ihm am 15. November 1940 das Ritterkreuz Vierter Klasse des Militär-Wilhelms-Orden sowie am 10. Januar 1941 das britische Dinstinguished Flying Cross (DFC) verliehen.

Nach Kriegsende wurde Schaper im September 1945 als Stabsoffizier-Flieger Zweiter Klasse Befehlshaber der Marinefliegertruppen in Niederländisch-Indien, ehe er nach seiner Rückkehr zwischen 1946 und 1949 kommissarischer Flaggoffizier der Marinefliegerverbände war und als solcher 1947 zum Kapitän zur See befördert wurde. Nach seiner Beförderung zum Konteradmiral (Schout-bij-nacht) 1949 wurde er Flaggoffizier der Marinefliegerverbände und bekleidete diesen Dienstposten bis 1954. Am 29 where can i get glass bottles. April 1952 wurde er mit dem Ritterkreuz des Orden vom Niederländischen Löwen ausgezeichnet.

Zwischen 1954 und 1956 war er nach seiner Beförderung zum Generalmajor am 1. November 1954 stellvertretender Stabschef der Luftstreitkräfte, ehe er nach seiner Beförderung zum Generalleutnant am 1. November 1956 als Nachfolger von Anton Baretta vom 1. November 1954 bis zu seiner Ablösung durch Hein Zielstra am 1. Dezember 1961 Stabschef und damit Befehlshaber der Luftstreitkräfte (Bevelhebber der Luchtstrijdkrachten) war.

Während dieser Zeit wurde Schaper am 1. Januar 1958 zugleich als Nachfolger von General Ben Hasselman Chef der Vereinigten Stabschefs und damit Befehlshaber der Streitkräfte. Auch diese Funktion bekleidete er bis zum 1. Dezember 1961 und wurde danach von Vizeadmiral Henri Herman Lourens Pröpper abgelöst. Für seine dortigen Verdienste wurde er am 30 hydration backpack for running. November 1961 zum Großoffizier des Orden von Oranien-Nassau ernannt.

Daneben fungierte er von August 1961 bis Januar 1962 zunächst als Adjutant sowie Unter-Chef des Militärhaushalts von Königin Juliana und wurde danach im Januar 1962 Erster Adjutant der Königin, ehe er zuletzt zwischen Oktober 1963 und dem 22. Juni 1966 Generaladjutant im außerordentlichen Dienst von Königin Juliana war. Zeitgleich war er von 1963 bis zum 22. Juni 1966 Chef des Militärhaushalts der Königin.

Am 22. Juni 1966 wurde Schaper von Ministerpräsident Jo Cals als Staatssekretär für Angelegenheiten der Luftstreitkräfte im Verteidigungsministerium in dessen Kabinett berufen und bekleidete dieses Regierungsamt auch in der von Cals’ Nachfolger Jelle Zijlstra gebildeten Regierung bis zum 5. April 1967. Nach seinem Ausscheiden aus der Regierung erfolgte am 17. April 1967 seine Ernennung zum Kommandeur des Orden vom Niederländischen Löwen.

Anschließend übernahm er im April 1967 wieder die Funktionen als Generaladjutant sowie Chef des Militärischen Haushalts von Königin Juliana und hatte diese beiden Ämter fast neun weitere Jahre bis Februar 1976 inne. Danach war Schaper, der nebenbei zeitweise Vorsitzender der Königlichen Luftfahrtvereinigung (Koninklijke Vereniging van Luchtvaart), Mitglied des Aufsichtsrates der Unternehmen Hollandse Signaalapparaten N.V. sowie der Königlich Niederländischen Flugzeugfabrik Fokker N.V. war, als Nachfolger von Generalmajor Henri Koot zwischen 1976 und seiner Ablösung durch Generalmajor Cornelis Knulst 1981 Kanzler der Niederländischen Orden (Kanselier der Nederlandse Orden).

Heije Schaper war der Vater des Diplomaten und Politikers Herman Schaper, der zwischen 1981 und 1982 als Vertreter der Democraten 66 Mitglied der Zweiten Kammer der Generalstaaten war und seit 2005 Leiter der Ständigen Vertretung bei der NATO in Brüssel ist.

Cmentarz ewangelicki w Karwieńskich Błotach Pierwszych – dawny cmentarz ewangelicki football uniform kids, założony w XVII wieku. Zachowały się ruiny grobowca oraz kilka nagrobków waterproof pack.

24 kwietnia 1990 cmentarz został wpisany do rejestru zabytków.

Nieprzydatne nadmorskie bagna leżące na południowy zachód od Karwi postanowił zagospodarować starosta pucki Jan Wejher, sprowadzając w tym celu w 1599 osadników olęderskich (głównie mennonitów). Osadnicy zmeliorowali teren i założyli wieś Karwieńskie Błota zachowując odrębny język, kulturę i wyznanie. W XIX wieku w wyniku germanizacyjnej polityki Prus ulegli znacznemu zniemczeniu. Cmentarz powstał w połowie XIX wieku. Po drugiej wojnie światowej większość zniemczonych Olędrów przesiedlono do Niemiec.

Cmentarz założony został na planie prostokąta i otoczony głogowym żywopłotem glass drinking bottle with caps. Zachowały się znajdujące się w jego we wschodniej części ruiny murowanego z cegły grobowca z drugiej połowy XIX wieku oraz szczątki nagrobków, z których najstarszy nosi datę 1848. Cmentarz użytkowany był jeszcze w latach 1940-stych.

Cmentarz znajduje się na zachód od zabudowy wsi wśród nieużytkowanych zarastających drzewami pól.

Zdjęcia z 2016:

"The Unguarded Moment" is a song by Australian alternative rock band The Church, released in March 1981. It was the second single from their 1981 debut album, Of Skins and Heart bpa free glass water bottles. It was written by Steve Kilbey, the group's frontman, singer and bass guitarist; and Mikela Uniacke (a.k.a. Michelle Parker), who were married at the time.

The song reached No football uniform editor. 22 on the Australian Kent Music Report Singles Chart, and was the band's first radio hit. It peaked at No. 19 on the New Zealand Singles Chart. The single and the album were released on EMI Records then newly revived Parlophone label.

Kilbey later said, "The song just doesn't appeal to me. It doesn't give me any pleasure at all. Maybe it was exciting for people who thought the country was going to be bogged down with The Human League and Buggles for the decade."

Garry Raffaele of The Canberra Times described the track in June 1981, which "starts out with a bow towards the Beatles, then into a tightly constructed, powerfully written and pulsingly [sic] performed piece. And written so well.. what is a meat tenderizer and what does it do. phrases like 'men with horses for hearts', 'friends with cameras for eyes'." In August 2002 it was reviewed by Rolling Stone's David Fricke as "The Church's 1981 jangling gem".

Roadrunner claimed, "They've ripped off the riff from "Ticket to Ride". I don't care. It's what you do with stolen goods that counts, and the Church do good things with this." They also predicted, "If given a chance - a hit."

Tuxpan (or Túxpam, fully Túxpam de Rodríguez Cano) is both a municipality and city located in the Mexican state of Veracruz. The population of the city was 78,523 and of the municipality was 134,394 inhabitants, according to the INEGI census of 2005, residing in a total area of 1 spring water in glass bottles,051.89 km² (406.14 sq mi). The municipality includes many smaller outlying communities, the largest of which are Alto Lucero and Santiago de la Peña. A local beachside community is also nearby.

Tuxpan or Túxpam, pronounced [ˈtuʃpan] in Nahuatl, the language of the ancient Aztecs, literally means "Place of Rabbits", a compound of tochtli "rabbit" and -pan "place".

The city is located on the banks of the Tuxpan River, which reaches the Gulf of Mexico a few kilometers downstream (11 km). Being the nearest port to Mexico City, Tuxpan is an important commercial link for Mexican imports and exports. Tuxpan is now primarily a grain port, with emphasis on soybeans and maize reusable water bottle with filter. Off-shore links to oil pipelines are used to transfer petroleum products to and from tanker ships operated by Pemex, Mexico's state-owned oil company. As part of the Pemex operations and infrastructure in the city, a facility on the river manufactures and maintains oil rigs for use in the Gulf of Mexico.

In the 1870s, a small colony of some hundreds of former Confederate (Southern U.S.) officers, soldiers and diplomats was established

Colombia 2016 Home LUCUMI 24 Jerseys

Colombia 2016 Home LUCUMI 24 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

.

Sometimes referred to as the "Puerto de Tuxpan", the port is able to handle supertanker sized cargo ships. Due to increasing commercial shipping traffic in the city of Veracruz, Tuxpan is now the headquarters for the Mexican Navy's Gulf fleet thermos water jug. As such, it is the home port for several military vessels including 3 frigates named Allende, Abasolo and Victoria. These ships were originally Knox-class frigates built in the 1960s. They were purchased from the US Navy in the mid to late 1990s after their decommissioning.

Tuxpan was also the port of departure for the yacht Granma that was used to transport Fidel Castro, his brother Raúl, Che Guevara and other fighters of the Cuban Revolution from Mexico to Cuba in 1956 for the purpose of overthrowing the regime of Fulgencio Batista. A small museum near the river has photographs and other related memorabilia.

Coordinates:

Biberna (bulgariska: Биберна) är ett berg i Bulgarien. Det ligger i regionen Burgas, i den östra delen av landet, 300 kilometer öster om huvudstaden Sofia. Toppen på Biberna är 301 meter över havet, eller 21 meter över den omgivande terrängen. Bredden vid basen är 1,3 km.

Terrängen runt Biberna är kuperad söderut waterproof bag for water park, men norrut är den platt. Den högsta punkten i närheten är 351 meter över havet, 1,2 kilometer öster om Biberna. Runt Biberna är det ganska tätbefolkat, med 60 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är Burgas, 18,8 kilometer söder om Biberna. I trakten runt Biberna finns ovanligt många namngivna halvöar.

Trakten runt Biberna består till största delen av jordbruksmark. Kustklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är 14 °C. Den varmaste månaden är augusti, då medeltemperaturen är 28 °C, och den kallaste är december, med 0 °C. Genomsnittlig årsnederbörd är 890 millimeter running band for phone. Den regnigaste månaden är december, med i genomsnitt 123 mm nederbörd, och den torraste är augusti, med 21 mm nederbörd water bottles for toddlers.

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?). Le bandeau {{ébauche}} peut être enlevé et l’article évalué comme étant au stade « Bon début » quand il comporte assez de renseignements encyclopédiques concernant la commune.
Si vous avez un doute, l’atelier de lecture du projet Communes de France est à votre disposition pour vous aider. Consultez également la page d’aide à la rédaction d’un article de commune.

Géolocalisation sur la carte : Vendée

Géolocalisation sur la carte : Vendée

Géolocalisation sur la carte : France

Géolocalisation sur la carte : France

Puyravault est une commune française située dans le département de la Vendée en région Pays de la Loire.

Le territoire municipal de Puyravault s’étend sur Real Madrid Club de Fútbol Away PEPE 3 Jerseys

Real Madrid Club de Fútbol Away PEPE 3 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;000 m² ou 17,25 km²">1 725 hectares. L’altitude moyenne de la commune est de 2 mètres, avec des niveaux fluctuant entre 0 et 7 mètres.

(Puy) : du latin podium « hauteur, lieu élevé ».

Au cœur du marais sud-vendéen, et à deux pas de la mer, Puyravault, comme toute la région, a une histoire liée à l'assèchement des marais. Une commanderie, élevée par les templiers au XIIe siècle et toujours visible, ainsi que l'église, témoignent de cette époque de développement important pour toute la région. Le passage des templiers, puis des hospitaliers de Saint-Jean de Jérusalem qui leur succèdent, a marqué Puyravault et permis l'assèchement des marais. De nos jours, Puyravault est une commune agricole.

L'évolution du nombre d'habitants est connue à travers les recensements de la population effectués dans la commune depuis 1793. À partir du , les populations légales des communes sont publiées annuellement dans le cadre d'un recensement qui repose désormais sur une collecte d'information annuelle, concernant successivement tous les territoires communaux au cours d'une période de cinq ans. Pour les communes de moins de 10 000 habitants, une enquête de recensement portant sur toute la population est réalisée tous les cinq ans, les populations légales des années intermédiaires étant quant à elles estimées par interpolation ou extrapolation. Pour la commune, le premier recensement exhaustif entrant dans le cadre du nouveau dispositif a été réalisé en 2007.

En 2014, la commune comptait 691 habitants, en augmentation de 6,97 % par rapport à 2009 (Vendée : 5,39 % , France hors Mayotte : 2,49 %)

En 2008 kids toothpaste dispenser, Puyravault comptait 648 habitants (soit une augmentation de 22 % par rapport à 1999). La commune occupait le 13 531e rang au niveau national, alors qu'elle était au 14 627e en 1999, et le 223e au niveau départemental sur 282 communes.

La population de la commune est relativement âgée. Le taux de personnes d'un âge supérieur à 60 ans (26,2 %) est en effet supérieur au taux national (21,6 %) et au taux départemental (25,1 %). À l'instar des répartitions nationale et départementale, la population féminine de la commune est supérieure à la population masculine. Le taux (52,6 %) est du même ordre de grandeur que le taux national (51,6 %).

La répartition de la population de la commune par tranches d'âge est, en 2007, la suivante :

Le 7 septembre 1469, le roi Louis XI (1423 - 1483) y vint pour une réconciliation avec son frère Charles de Guyenne. En effet, ce village était, à cette époque-là, situé entre le royaume de France et la Guyenne. C'est la raison pour laquelle Puyravault eut été choisi par Louis XI et proposé à son frère.

Sur les autres projets Wikimedia :