Schlagwort-Archive: pill shaver

Нью-Йорк

 США

Фиона Хоган — американская актриса. Родилась и выросла в Нью-Йорке. В детстве научилась играть на фортепиано и писать песни. Во время учёбы в колледже она попала в театр pill shaver, получив многочисленные актерские премии. Во время учёбы написала партитуру для трех мюзиклов, а также ей были сделаны работы по заказу Пол Анка. После окончания института она уехала в Лос-Анджелес, Калифорния и училась у известного тренера по актерскому мастерству Иваны Чаббак. После обучения стала преподавателем актерского мастерства.

Находясь под руководством Иваны, она присоединилась к «Актерам площадки» retro soccer gear, где она выступала и была режиссёром порядка тридцати пяти театральных работ. В конце 90-х, Фиона и Ивана отправились в Ванкувер, чтобы курировать «Актерскую студию Иваны Чаббак». Фиона преподавала курсы мастерства и тренировала актеров фильмов и телевизионных сериалов более пяти лет.

Во время обучения, Фиона также снялась в многочисленных сериалах, а также, появлялась во многих фильмах, включая «В шоу только девушки», «Мальчишник», «Агент по кличке Спот», печально известную сцену в культовом фильме «Пошел ты, Фредди sports water bottle with straw!», а так же сыграла роль в фильме «Я, робот» вместе с Уиллом Смитом.

Фионе предлагали сотни предложений работы на радио- и телепередачах, включая второстепенные роли в семи анимационных фильмах. Является сооснователем команды «Mental the Musical», которая с большим успехом выступила в Лос-Анджелесе, Калифорния.

Актерские роли:

Konklawe 2-20 czerwca 1667 – konklawe, które na następcę Aleksandra VII wybrało Klemensa IX. Było to jedno z krótszych konklawe w XVII wieku.

Aleksander VII Chigi zmarł 22 maja 1667 roku w wieku 68 lat. Jego 12-letni pontyfikat upływał w dużej mierze pod znakiem konfliktu z Francją. Konflikt ten nie rozwijał się pomyślnie dla Kościoła i w 1664 papież został zmuszony do podpisania z królem Ludwikiem XIV traktatu w Pizie, w którym przyznał mu m.in. prawo nominacji biskupich. Król Francji był zdeterminowany by nie dopuścić po raz trzeci do wyboru wrogiego Francji papieża i zabiegi w tym kierunku podjął jeszcze przed śmiercią Aleksandra VII.

W chwili śmierci Aleksandra VII Kolegium Kardynalskie liczyło 70 kardynałów, ale dwóch zmarło 5 czerwca, na początku sediswakancji. W konklawe wzięło udział 64:

Wśród elektorów było 60 Włochów i po dwóch Francuzów i Niemców

16 elektorów otrzymało kapelusze kardynalskie jeszcze od Urbana VIII (1623–1644), 20 od Innocentego X (1644–1655), a pozostałych 28 od Aleksandra VII (1655–1667).

Sześciu kardynałów (dwóch Hiszpanów, trzech Włochów i Niemiec, wszyscy z nominacji Aleksandra VII) nie uczestniczyło w elekcji, z czego dwóch zmarło w trakcie sediswakancji:

W Kolegium Kardynalskim wyróżniano pięć frakcji:

Kilkunastu kardynałów uważano za papabili: Borromeo, Ottoboni, Imperiali, Rospigliosi, Barbarigo, Carpegna, Pallotta, Brancaccio, Albizzi, Spada, d’Elci, Farnese i Buonvisi, niekiedy wymieniano jeszcze dodatkowe nazwiska. Głównym faworytem wydawał się kardynał Spada, choć na jego niekorzyść przemawiały zbyt bliskie związki z niepopularnym rodem Barberini. Wysoko oceniano szanse powszechnie szanowanego kardynała Farnese, a także kardynała Scipione d’Elci how do you tenderise meat, który mógł liczyć na poparcie Chigiego, ale żaden z tej dwójki nie mógł liczyć na wsparcie katolickich mocarstw. Uważano, że wobec ścierania się różnych interesów na konklawe największe szanse na zebranie wymaganej większości będą mieli Buonvisi lub Rospigliosi. Tego drugiego popierała Francja, gdyż król cenił Rospigliosiego za jego dążenia do poprawy stosunków dwustronnych. Francuscy przedstawiciele w Rzymie otrzymali stosowne instrukcje dotyczące wspierania tej kandydatury, jednak z zachowaniem dyskrecji. Rospigliosi uchodził przy tym za kandydata akceptowalnego również dla Hiszpanii, gdzie przez kilka lat był nuncjuszem apostolskim. Swoją kandydaturę zamierzał też wystawić Francesco Barberini, wspierany przez brata Antonio, jednak mimo starań nie udało im się uzyskać poparcia Hiszpanii.

Po początkowych wahaniach co do miejsca (Watykan albo Kwirynał) 61 kardynałów zgromadziło się dnia 2 czerwca na Watykanie. Do 10 czerwca do Rzymu przybyło jeszcze trzech kolejnych kardynałów, ustalając ostateczną liczbę elektorów na 64.

Już na samym początku konklawe okazało się, że liczą się tylko trzy kandydatury: Farnese, d’Elci i Rospigliosi, przy czym ta pierwsza kandydatura szybko odpadła z uwagi na zdecydowany sprzeciw „lotnego szwadronu”. Kardynał d’Elci miał silne poparcie ze strony Chigiego, który jednak musiał ostatecznie ustąpić ze względu na stanowisko Francji i Hiszpanii. Oba te mocarstwa, choć z różnych względów, poparły sekretarza stanu Rospogliosiego. Decydujące znaczenie miało tu stanowisko frakcji Azzoliniego, która również poparła Rospigliosiego, a sam Azzolini zdołał przekonać Chigiego do zmiany zdania pill shaver.

20 czerwca 1667 Giulio Rospigliosi został wybrany na papieża, otrzymując 31 głosów w fazie skrutynium i kolejne 30 w fazie akcesu, co łącznie dało 61 głosów. Jedynymi głosami przeciwko był jego własny oraz kardynała Corsini, które oddano na Flavio Chigiego. Elekt przybrał imię Klemensa IX. Sześć dni później protodiakon Rinaldo d’Este nałożył tiarę papieską na jego głowę bottle football socks, a 3 lipca odbył się uroczysty ingres nowego papieża do Bazyliki Laterańskiej.

Erich Brehm (* 12. September 1910 in Berlin; † 15. November 1966 ebenda) war ein deutscher Kabarettautor und -leiter buy classic football shirts.

Brehm studierte Mathematik und Physik und war in Berlin-Neukölln als Lehrer tätig. Im Juni 1945 gründete er mit Heinz Kuckhähn das erste Berliner Kabarett der Nachkriegszeit, das Kiki in der Kindl-Brauerei. Bald wurde er von Stadtschulrat Ernst Wildangel ins Hauptschulamt berufen und wurde stellvertretender Stadtschulrat. Erst 1948 kehrte er zur Bühne zurück und schrieb mit Horst Heitzenröther Texte für das Kabarett Frischer Wind pill shaver. Danach war er beim Kabarett Kleine Bühne und wurde nach seinem Ausscheiden aus dem Stadtschulamt Ende 1951 dessen Leiter.

Ab 1953 war er der erste Leiter des neu gegründeten Berliner Kabaretts Die Distel. Nachdem er die Leitung 1958 an Hans Krause übergeben hatte, produzierte er Das Stacheltier boys football uniform, die einzige satirische DEFA-Kurzfilmreihe. Brehm war Autor zahlreicher Kabaretttexte und Drehbücher für Stacheltier und Magazinsendungen personalised football shirts. Im Jahr 1961 wurde er mit dem Nationalpreis der DDR ausgezeichnet.